بدون شرح

فانوس شب وداع ، با هر سوسو / می گفت که آن کوچه ی رویایی کو او بود و کمی شعر و هوایی ابری / امروز نه ابریست ، نه شعریست ، نه او ! .

دل آدما ؛ شیشه نیست که روی آن "هــــــا" کنیم ... بعد با انگشت یه قلب بکشیم و وایسیم آب شدنش رو تماشا کنیم و کیف کنیم !!! رو شیشه نازک دل آدما اگه قلبی کشیدی ؛ باید مردونه پاش وایستی

شخصیت منو با برخوردم اشتباه نگیر، شخصیت من چیزیه که من هستم، اما برخورد من بستگی داره به اینکه : " تو " کی باشی ...

مشتِ من را وا کن؛ قلب من را با خود ، راهی دریا کن. حسِ من را دریاب، قلب من را حس کن؛ شعرک من کال است تو بیا ، یا اینکه ، پخته اش با غم کن هر چی خواهی می کن لیک جانا یک روز در شبی یا صبحی ، یا که ظهری مرموز مشتِ من را وا کن، قلب من را با خود، راهی دریا کن.

روزگارم این است : دلخوشم با غزلی تکه نانی ، آبی جمله ی کوتاهی یا به شعر نابی و اگر باز بپرسی گویم : دلخوشم با نفسی حبه قندی ، چائی صحبت اهل دلی فارغ از همهمه ی دنیایی

ای که بیدار ، لیک در خوابی چه بگویم ، تو خوب میدانی ... " عمر برف است و آفتاب تموز اندکی ماند و خواجه غره هنوز "

اگر در این دنیا خودت را در جاده ی زندگی گم کنی، در آن دنیا در می یابی ، که بر صراط مستقیم زندگی نکرده ای؛ در شلوغی های زندگی خودت را پیدا کن ... مگذار این غبار تو را به دست غیر بسپارد دستی ببر و " خودِ غبار گرفته ات " را از زمین بردار دستی بر آن بکش و غبارش را بتکان با گذشت اینهمه سال ، باز درخشندگی اش متعجبت می کند. خویش را پیدا کن ... قبل از آنکه دیر شود خیلی نمی خواهد دور بروی، جایی همین نزدیکی ها را بگرد ...

عشق لالایی بارون تو شباست / نم نم بارون پشت شیشه هاست / لحظه ی شبنم و برگ گل یاس / لحظه ی رهایی پرنده هاست / لحظه ی عزیز با تو بودنه / آخرین پناه موندن منه میل دریا گر کنی ، من دیده را دری کنم میل صحرا گر کنی ٬ من سینه را صحرا کنم نا امیدم گر کنی میمیرم اما باز هم در همان حالت که میمیرم دعایت می کنم

من ساده ویکرنگم من عاشق دلتنگم صدبار بزن قطع کن من عاشق تک زنگم تودنیا طالب سه چیزباش یه گل برای یه روز یه ستاره برای یه شب یه دوست خوب برای همیشه