ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ ﺍﻡ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﺛﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ......... ﺟﺰ ﺍﺣﻮﺍﻟﻢ

تکرار گناه دل را سیاه تر می کند و آدمی به جایی می رسد که دیگه هیچ موعضه ای او را به راه راست بر نمی گرداند

نامت قشنگ ترین گل دنیاست وقتی بر لبم می نشیند وقتی کنار تو زانو میزنم و یک دل سیر تماشات می کنم حاشا شدهء روزگار خاکستریم دلم از عزای دوریت در می آید. سپید می پوشد و ابری می شود و به آسمان می رود دلم برای تو می رود .....سال نو مبارک

دستت را از پنجره بیرون بیاور؛ من همین اولین بهارانهء بارانم و از دلتنگی من است که آسمان خاکستری شده! گرما از توست. لاجوردی اقیانوس از توست. تمام بهاریه های شاعران، رنگین کمانِ آسمان، زمزمه‌ي غنچه های گل یخ، بهاراز توست... و سرشاری لحظات من که در انتظار تو اَم تا بیایی! با صورتی که پر است از خنده ......

فرشته، اومدی از دور، چطوره حال و احوالت؟ یکم تن خسته ی راهی، غباره رو پر و بالت! فرشته ،اومدی از دور، ببین از شوق تابیدم ! می دونستم می آی حالا، تو رو من خواب می دیدم! چه خوبه اومدی پیشم، تو هستی این یه تسکینه ! چقدر آرامشت خوبه ، چقدر حرفات شیرینه ! فرشته ، آسمون انګار، خلاصه س تو دو تا بالت! تو می ګی آخرش یک شب ، میان از ماه دنبالت ! میان، می ری ، نمی مونی ، تو مال آسمونایی ! زمین جای قشنګی نیست ، برای تو که زیبایی ! تو می ری...آره می دونم ! نمی ګم که بمون پیشم! ولی تا لحظه رفتن، یه عالم عاشقت می شم

فرشته، اومدی از دور، چطوره حال و احوالت؟ یکم تن خسته ی راهی، غباره رو پر و بالت! فرشته ،اومدی از دور، ببین از شوق تابیدم ! می دونستم می آی حالا، تو رو من خواب می دیدم! چه خوبه اومدی پیشم، تو هستی این یه تسکینه ! چقدر آرامشت خوبه ، چقدر حرفات شیرینه ! فرشته ، آسمون انګار، خلاصه س تو دو تا بالت! تو می ګی آخرش یک شب ، میان از ماه دنبالت ! میان، می ری ، نمی مونی ، تو مال آسمونایی ! زمین جای قشنګی نیست ، برای تو که زیبایی ! تو می ری...آره می دونم ! نمی ګم که بمون پیشم! ولی تا لحظه رفتن، یه عالم عاشقت می شم

كسي را كه دوست داري ؛ تو را دوست نمي دارد كسي كه تو را دوست دارد؛تو دوستش نمي داري اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تو را دوست دارد به رسم و آئين هرگز به هم نمي رسند و اين رنج است

مدت هاست تنها چیزی که مرا یاد ِ تو می اندازد طعنه های دیگران است ! شاید اگر این " دیگران " نبودند ، تو زودتر از اینها برای من ، مـُرده بودی ... آنقدر سکوت را نعره زدم که لال شدم آنقدر تنهایی را در آغوش کشیدم که بازوانم در هم فرو رفت و آنقدر در میان آشنایان غریب ماندم که گم شدم

زمونه ای شده که اگه برا عشقت کوهم بکنی به پای فرهاد بودنت نمیذارن! میذارن به پای کنه بودنت...

رفتی و تنهاتراز تنها شدم بی كسی،وامانده ورسوا شدم قسمتم ازعشق تنهاپنجره است بغض سنگین میان حنجره است سهم من ازتو ولی دلخستگیست درمیان این قفس پربستگیست برده ای ز خاطر دیگر كیستم؟ گوییا درخاطرت من نیستم روزهایم پرشده ازدلواپسی