وحشت ازعشق نداريم ترس مافاصله هاست وحشت ازقصه نداريم ترس ماخاتمه هاست ترس بيهوده نداريم صحبت ازخاطرهاست صحبت ازكشتن ناخواسته عاطفه هاست كوله باريست پرازهيچ كه برشانه ماست گله ازدست كسي نيست مقصردل ديوانه ماست

من قوی تشنه ام که به ساحل نشسته ام از من مکن کناره که دریای من تویی گم کرده راه وادی شب های محنتم راهی نما که اختر شب های من تویی

پروانه به سوی شمع پر زد ناگاه فریاد کشید شمع: نزدیک مشو ! از باد پر تو شعله ام میلرزد... پروانه ولی چشم به پرهایش دوخت خندید و به شمع گفت: ای دوست،چه جای ترس؟ پرهایم سوخت....

بودن ها هم بودن هاي قديم! نه اينترنت بود، نه تلفن... فقط نگاه بود، روبرو، چشم در چشم... به همين خلوص، به همين کيفيت، به همين سادگـــــــــي

چه بد کردم؟ چه شد؟ از من چه دیدی؟ که ناگه دامن از من درکشیدی چه افتادت که از من برشکستی؟ ... چرا یکبارگی از من رمیدی؟ به هر تردامنی رخ می‌نمایی چرا از دیدهٔ من ناپدیدی؟

هــر روز که از خواب بــیدار میــشوم ، میــبینم هــنوز امــــــروز است ...، فــــــردا هنوزم آرزوســت ... !

زندگی میکنم ... حتی اگر بهترین هایم را از دست بدهم!!! چون این زندگی کردن است که بهترین های دیگر را برایم میسازد بگذار هر چه از دست میرود برود؛ من آن را میخواهم که به التماس آلوده نباشد، حتی زندگی را

یاد دارم در غروبی سردسرد میگذشت از کوچه ما دوره گرد دادمیزد کهنه قالی میخرم دست دوم جنس عالی میخرم کاسه وظرف سفالی میخرم گر نداری کوزه خالی میخرم اشک در چشمان بابا حلقه بست عاقبت اهی کشید بغضش شکست اول ماه است و نان در سفره نیست ای خدا شکرت ولی این زندگیست بوی نان تازه هوشش برده بود اتفاقا مادرم هم روزه بود خواهرم بی روسری بیرون دوید گفت اقا سفره خالی میخرید؟

برایت آرزو کردم که چشمانت اگر تَر شد به شوق زندگی باشد نه تکرار غم دیروز !!ا

گریه کردم ،گریه هم این‌بار آرامم نکرد هرچه کردم... هرچه... آه! انگار آرامم نکرد روستا از چشم من افتاد، دیگر مثل قبل گرمی آغوش شالیزار ،آرامم نکرد بی تو خشکیدند پاهایم ،کسی راهم نبرد درد دل با سایه و دیوار آرامم نکرد خواستم دیگر فراموشت کنم، اما نشد خواستم، اما نشد، این کار آرامم نکرد سوختم آنگونه در تب، آه! از مادر بپرس دستمال تب بر ،نمدار،آرامم نکرد ذوق شعرم را کجا بردی که بعد از رفتنت عشق و شعر و دفتر و خودکار آرامم نکرد